حكايت از چه كنم سينه سينه درد اينجاست
هزار شعله ي سوزان و آه سرد اينجاست
نگاه كن كه ز هر بيشه در قفس شيري ست
بلوچ و كرد و لر و ترك و گيله مرد اينجاست
بيا كه مسئله بودن و نبودن نيست
حديث عهد و وفا مي رود نبرد اينجاست
بهار آن سوي ديوار ماند و ياد خوشش
هنوز با غم اين برگ هاي زرد اينجاست
به روزگار شبي بي سحر نخواهد ماند
چو چشم باز كني صبح شب نورد اينجاست
جدايي از زن و فرزند سايه جان ! سهل است
تو را ز خويش جدا مي كنند ، درد اينجاست

شاید از کسی نوشتن آسون باشه،شاید هم سخت

اما زمانی ارزش داره که

مخاطبت نوشته هات رو بخونه

و گر نه انگار داری زیر آب فریاد میزنی

اما من مینویسم.به امید اون روز که...........

هيچ کس اشکي براي ما نريخت

هر که با ما بود از ما مي گريخت

چند روزي هست حالم ديدنيست

حال من از اين و آن پرسيدنيست

گاه بر روي زمين زل مي زنم

گاه بر حافظ تفاءل مي زنم

حافظ ديوانه فالم را گرفت

يک غزل آمد که حالم را گرفت:

ما ز ياران چشم ياري داشتيم خود غلط بود آنچه مي پنداشتيم

شاعر این شعر رو نمیدونم کیه ولی خیلی این شعر رو دوست دارم

باز باران بی ترانه

باز باران با تمام بی کسی های شبانه

میخورد بر مرد تنها می چکد بر فرش خانه

باز صدای چک چک غم

باز ماتم من به پشت شیشه های تنهایی افتاده

نمیدانم ...........نمی فهمم !!

کجای قطره های بی کسی زیباست؟؟؟

نمی فهمم!!! چرا مردم نمی فهمند

که آن کودک که زیر ضربه شلاق باران سخت می لرزد

کجای ذلتش زیباست؟؟

نمی فهمم کجای اشک یک بابا که

 سقفی  ازگل و آهن که به زورچکمه های باران

به روی همسر و پروانه های مرده اش آرام بارید

کجایش بوی عشق و عاشقی دارد؟؟

نمی دانم چرا مردم نمی دانند که باران عشق تنها نیست

صدای ممتدش در امتداد رنج این دلهاست

کجای مرگ ما زیباست ؟؟؟ نمی فهمم...

یاد آرم روز باران را...مادرم در کنج باران مرد...

کودکی ده ساله بودم ...می دویدم زیر باران...از برای نان

مادرم افتاد.....

مادرم در کوچه های پست شهر آرام آرام جان می داد

فقط من بودم و باران و گلهای خیابان بود

نمی دانم کجای این لجن زیباست ؟؟؟

بشنو از من کودک من ....پیش چشمم مرد فردا

که باران هست زیبا..از برای مردم زیبای بالا دست

و آن باران که عشق دارد ...فقط جاریست برای عاشقان مست

و باران منو تو  درد و غم دارد

خدا هم می داند که این عدل زمینی عدل کم دارد.......